من و ياسی ديروز با هم تو کلاس شعر خونديم ( مولانا ) ، اون هم بلند بلند‌ (يه جورايی داشت نعره زنان ميشد که استاد اومد) در نتيجه اينجا فقط شعر ميچسبه ولی چون حافظه عزيزم از نوع cache  -ِ من نمی تونم از شعر های ديروز بنويسم . اين شد که در راستای post  گلناز اينو مينويسم:

درخت خشکی را مانم به صحرا
         که عمری سر کند تنهای تنها
              نه بارانی که آرد برگ و باری
                    نه برقی تا بسوزد هستيش را
                                                  ( فريدون مشيری )