اين هم شعر کامل برای ياسی:

زهی عشق زهی عشق که ماراست خدایا

چه  نغزست و چه خوبست و چه زیباست خدایا

از آن آب حیاتست که ما چرخ زنانیم

            نه از کف و نه از نای و نه دفهست خدایا

یقین گشت که آن شاه درین عرس نهانست

            که اسباب شکرریز محیاست خدایا

بهر مغز و دماغی که در افتاد خیالش

            چه مغزست و چه نغزست و چه بیناست خدایا

تن ار کرد فغانی ز غم سود و زیانی

            زتست آنک دمیدن نه ز سرناست خدایا

نی تن را همه سوراخ چنان کرد کف تو

            که شب و روز درین ناله و غوغاست خدایا

نی بیچاره چه داند که ره پرده چه باشد

            دم ناییست که بیننده و داناست خدایا

که در باغ و گلستان ز کر وفر مستان

            چه نورست و چه شورست و چه سوداست خدایا

ز تیه  خوش موسی و ز مایده عیسی

            چه لوتست و چه قوتست و چه حلواست  خدایا

ازین لوت وزین قوت چه مستیم و چه مبهوت

            که از دخل زمین  نیست ز بالاست  خدایا

ز عکس رخ آن یار درین گلشن و گلزار

            بهر سو مه و خورشید و ثریاست خدایا

چو سیلیم و چو جوبیم همه سوی تو پوییم

            که  منزلگه  هر سیل  به  دریاست  خدایا

بسی خوردم سوگند که خاموش کنم لیک

            مگر هر در دریای  تو گویاست  خدایا

خمش ای دل که تو مستی مبادا بجهانی

            نگهش دار ز آفت که  برجاست  خدایا

ز شمس الحق تبریز دل و جان و دو دیده

            سراسیمه و آشفته سوداست  خدایا